Mirocice

Przewidywany Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy

Mapa: Granice przewidywanego Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego "Mirocice"

Obiekt obejmuje obszar o pow. ok. 150 ha w południowo-wschodniej części miasta, położony na wschód od os. Janiska i toru kolejowego Kołobrzeg - Białogard. Od północy granicę wyznacza złoże borowiny, wschodnią i południowo - wschodnią granicę stanowi administracyjna granica miasta.
Wersja zaproponowana w Opracowaniu ekofizjograficznym Kołobrzegu z 2004 r. autorstwa mgr Zofii Kempińskiej.

Skonfigurowana rzeźba młodoglacjalna, prawie naturalna (stosunkowo niewiele zmieniona przez wojsko, które dysponowało terenem ponad 40 lat), częściowo zadrzewiona, głównie porośnięta roślinnością trawiastą, bylinami i chwastami. Wzdłuż drogi rosną okazałe drzewa (buki, dęby, topole i drzewa owocowe). Pagórki morenowe osiągają wysokość 20 m n.p.m., najwyższy punkt to 32,5 m n.p.m.
Doskonałe miejsce do ustawienia wieży widokowej - widok na złoża borowiny, miasto i dolinę Stramnicy. Występują naturalne oczka polodowcowe oraz bagienne obniżenia wytopiskowe i dolinki erozyjne. W niewielkiej odległości za torem kolejowym znajdują się źródła rzeki Stramniczki, będącej prawobrzeżnym dopływem Parsęty. Teren od lat nieużytkowany rolniczo, ma niewielką przydatność dla upraw rolnych. Są to głównie tereny przeznaczone pod zalesienie. Nieco lepsza jest jakość gruntów w południowej części obszaru.

Obszar proponowany jest do ochrony, głównie ze względów urokliwości krajobrazowej oraz bioróżnorodności gatunkowej roślin i zwierząt. Ze względu na stosunkowo małe rozpoznanie w "Waloryzacji przyrodniczej" miasta wymaga szczegółowego rozpoznania.

Podkolan zielonawy

Występują tu m.in.: listera jajowata, kukułka szerokolistna, podkolan zielonawy, kruszczyk szerokolistny, centuria pospolita, rosiczka okrągłolistna, czosnek wężowy, kocanki piaskowe, wilżyna bezbronna, turzyca piaskowa, pszeniec różowy, wyka lędźwianowata, seradela drobna, śmiałka goździkowa, bniec czerwony, chroszcz nagołodygowy, skalnica ziarenkowata, dzwonek skupiony, macierzanka zwyczajna, starzec jakubek, kuklik zwisły, bodziszek gołębi, rzeżucha bagienna, paprotka zwyczajna, kisielnica wierzbowa, przylepka oliwkowa, pustułka rurkowata.
Szczególnie interesująca jest łąka przy wschodniej granicy obszaru gdzie na niewielkim, podmokłym terenie licznie występują chronione trzy gatunki storczyków w liczbie ok. 1000 sztuk roślin oraz rosiczka okrągłolistna. Pobieżne badanie szaty roślinnej tego terenu wykazało występowanie tam około 250 gatunków roślin.

Zagrożeniem dla obszaru jest składowanie ziemi z wykopów budowlanych i niwelacja składowisk prowadząca do zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu. Niekorzystny wpływ na środowisko wywierać może ewentualna zabudowa mieszkaniowa.

Obszar "Mirocice" nie posiada Planu Zagospodarowania Przestrzennego a wykonana już infrastruktura komunalna i prace ziemne na tym obszarze wyprzedziły sporządzenie i uchwalenie Planu. Wspomniane inwestycje prowadzone były bez należytego rozpoznania wartości przyrodniczej obszaru i być może, spowodowały nieodwracalne zmiany w środowisku przyrodniczym tego obszaru.

Plan: wieś Mirocice przed II wojną światową

Mirocice (Bullenwinkel) to dawna, niewielka wieś chłopska położona bezpośrednio na północny wschód od nitki torów kolejowych (trasa Kołobrzeg - Białogard).
Wieś powstała w XVI w. w pobliżu drogi wojskowej wiodącej wówczas z Kołobrzegu do Koszalina. Trakt ten omijał bagniste i silnie zalesione tereny niziny przybrzeżnej przebiegając na południe od Lasu Kołobrzeskiego. Jego początek znajdował się na Przedmieściu Lęborskim, dalej prowadził przez tereny położone na północ od Stramnicy, przechodził przez wieś Stramniczkę i biegł dalej w kierunku Stójkowa, Kukini i Rusowa. Historyczna droga przecinała linię kolejową w pobliżu dzisiejszego przejścia przez tory i omijała obszar Mirocice od południa.
Według spisu ludności z 1939 roku wieś zamieszkiwało 127 mieszkańców. Wieś liczyła 30 gospodarstw domowych, z tego 5 zagród chłopskich rozlokowanych było wokół stawu znajdującego się na terenie wsi. W pobliżu linii kolejowej na północ od zabudowań wiejskich znajdowała się dawna cegielnia. We wsi pobudowano w pierwszej połowie XIX w. szkołę. Wieś Mirocice wielokrotnie doznawała zniszczeń podczas działań wojennych związanych z dziejami Kołobrzegu. Po II wojnie światowej tereny wsi znalazły się w granicach poligonu wojskowego. Obecnie miejscowość ta nie istnieje.